சுருங்கி போன உலகில்

மழைக்காக எங்கும் 

மரங்கள் பூமியெங்கும் 

அன்புக்காக எங்கும் 

மனிதர்கள் வீடுதோறும்

வெளியில் விளையாட

ஆட்களீன்றி பிள்ளைகள் 

உறவுகள் உதவாதா என

காத்திருக்கும் உள்ளம் 

இப்படி பெருகி 

கிடக்கின்றன எல்லாம்

சுருங்கி போன உலகில்.  

 

சுதந்திரமே சிறை

சிறைக் கம்பிகளுக்குள்

வாழப் பழகிக் கொண்டவனுக்கு

இப்போது சுதந்திரமே

சிறையாக தோன்றுகிறது

மண்ணில் நீயும் உள்ள நாள்வரை

அன்பே அன்பே உனக்காக நான் ஏங்குவேன் மண்ணில் நீயும் உள்ள நாள்வரை வாழுவேன் கண்ணே உன் கண்ணீரல்ல என்னோட உதிரம் அது பெண்ணே உன் புன்னகையில் என் ஆரோக்கியம் உள்ளது நீயில்லாமல் நானும் நெடுநாளாய் வாடும் தனித்து விட்ட ஓடம் தவிக்கிறேன் எந்நாளும் இதயம் இடைவிடாமல் உனக்காக துடிக்கும் உதயம் உனக்காக உறங்காமல் விழிக்கும்

கல்யாணத்திற்கு பிறகு

காதலிக்கும் போது
காதில் தேனாய்
ஒலித்த என் குரல்
கசந்தது ஏனோ உனக்கு
கல்யாணத்திற்கு பிறகு
வேப்பங்காயாய்......

என் உலகமே நீதான்
உறவுகளை தூக்கி எறிந்து
உன்னை நம்பி வருவேன்
 உரைத்த நீயோ இன்று
உன் குடும்பத்தை
நான் மதிக்கவில்லை என்று
போவதும் ஏனோ
என்னை தூக்கி எறிந்து

எல்லாமே மாறிவிட்டது
எதற்க்காக முன்பு சிரித்தாயோ
அதற்காக அழுகிறாய் இன்று

பேசுவது எல்லாம்
பிரச்சனையில் முடிகிறது

காதலர்களாகவே இருந்திருக்கலாமோ
கடைசி வரை
கல்யாணம் எனும் மாற்றத்திற்கு
ஆசைப்பட்டு
மாறிபோனது நாம்தான்

மழை நாட்கள்

முன்னர் எல்லாம் 

மழைக்காலம்

 என்ற ஒன்று.... 

இருந்தது.

இப்போது....

 மழைநாட்கள் மட்டுமே !

  - படித்ததில் பிடித்தது.

நிலவு ததும்பும் நீரோடை

கவிதை தேடி என்னுள் நுழைந்த
கனவுகளெல்லாம்
காய்ந்து திரும்பின
வெடிக்காத மூங்கில் பாளையில்
மோதி மோதி நொந்து
திரும்பும் காற்றைப்போல

அவசர வாழ்வின் சிடுக்குகளில்
மெல்ல... மெல்ல....
என்னைத் தொலைத்திருந்த நான்
உன்னை அள்ளி
என்னுள் ஊற்றிக் கொண்டேன்
உன் அனுமதி இன்றியே!

விழிகளை சற்றே மூடி
என்னுள் இறங்கி
மனதின் மர்ம முடுக்குகளில்
சஞ்சாரம் செய்கிறேன்

அங்கே
காலியாய் இருந்த
கோப்பைகள் எல்லாம்
நிரம்பி வழிகின்றன

மனதில் எழும்
ஞாபக அலைகளை எல்லாம்
பௌர்ணமியாய் ஏன்
நீயே இழுக்கிறாய்?

உறக்கம் மறந்த இரவின்
நிசப்தத்தைக் கூட
உன் சொந்தமாக்கி விட்டாய்!

நொடிக்குள் யுகங்களை
சிறைவைத்த என்
அன்பு ஸகியே...

நினைவு ஓடையின்
சிறு சிறு சிலும்பல்களும் தழும்பல்களும்
உன்னிடமே துவங்கி
உன்னிடமே முடிகின்றன.

- பஜிலா ஆசாத்
புத்தகம் : நிலவு ததும்பும் நீரோடை.

கைவிடுதல்

உன்னை கைவிட வேண்டுமெனறால்
உன்னைப் பற்றிய இல்லாத ஓர் அவதூறை
நம்பியாக வேண்டும்
உன் தரப்பு நியாயத்தை சகட்டுமேனிக்கு
ஏளனப்படுத்த வேண்டும்
இன்னும் கீழ்தரமாய் இறங்கி
சில அத்தியாயங்கள் படைக்கும் வேண்டும்
என் மீதான நம்பகத்தன்மையை
உன்னிடமிருந்து வேரோடு பிடுங்கி எறிய வேண்டும்
உன்னைக் கைவிடுதல் என்பது
அத்தனை எளிதான ஒன்றல்ல
ஆயினும் நான் உன்னிடமிமும்
நீ என்னிடமும்
மாயையைப் போலாகும் வரை விடுவதாயில்லை
கைவிடுதல் எனும் ஓர் அத்தியாயத்தை.

- கோ. பகவான் (குங்குமம் இதழில்).